Know The Book of Zephaniah

Know The Book of Zephaniah
*****************

This book was written by "Zephaniah the son of Cushi, the son of Gedaliah, the son of Amariah, the son of Hezekiah" (Zeph 1:1). The time of its writing was "in the days of Josiah the son of Amon, king of Judah" (Zeph 1:1).

Hezekiah was the last good king to rule Judah. His great-grandsons were King Josiah and Zephaniah. Zephaniah belonged to the royal lineage. Therefore, he had the privilege of easy access to the palace. He is an important prophet because he is the only prophet whose genealogy is traced back to four generations, making him unique. The name Zephaniah means "Jehovah Hides". King Josiah ruled Judah from 640 – 609 BC. Given that Manasseh "made his son pass through the fire" (Sacrificed his own son in fire) (2 Kgs 21:6), so this name might have been given to Zephaniah because God hid and protected him from Manasseh.

After Hezekiah, Manasseh reigned as king for 55 years, during which he lived in great wickedness. He "made detestable practices like the nations the Lord had driven out before the Israelites, rebuilt the high places, worshipped the host of heaven, built altars for foreign gods in the temple of the Lord, made his sons pass through the fire, practiced soothsaying, used enchantments, and consulted mediums, living wickedly." The people also forgot the God of Yahweh and turned to 'fertility cults' (2 Kgs 21:3-11). "Moreover, Manasseh shed innocent blood very profusely, till he had filled Jerusalem from one end to another, besides his sin by which he made Judah sin, in doing evil in the sight of the Lord" (2 Kgs 21:16). "Manasseh seduced them to do more evil than the nations [Amorites] whom the Lord had destroyed before the children of Israel" (2 Kgs 21:9). Therefore, the Lord said, "I will bring such calamity upon Jerusalem and Judah, that whoever hears of it, both his ears will tingle. And I will stretch over Jerusalem the measuring line of Samaria and the plummet of the house of Ahab; and I will wipe Jerusalem as one wipes a dish, wiping it and turning it upside down." (2 Kgs 21:12, 13).

God had decreed judgment to destroy Jerusalem and Judah. For this, God set a specific day: "The Day of the Lord" (Zeph 1:7). The phrase "The Day of the Lord" appears 18 times in this book.

After Manasseh died, his son Amon became king at age 22. Because Amon walked wickedly, "The servants of Amon conspired against him and killed the king in his own house" (2 Kgs 21:23). The other people executed those who had conspired against Amon, and made Amon's eight-year-old son, Josiah, king. In this wicked environment, Josiah, who was only eight and too young to know good from evil, was made king by such people. Because Josiah was young, the influence of the nobles from Manasseh's time was dominant. During this time, Zephaniah's prophecy posed a risk to his own life.

It is believed that the prophet Isaiah was sawn in two and killed during Manasseh's time (Heb 11:37). After that, the voice of God's prophets was silent in Judah for about 70 years. In this political climate, Zephaniah, born into the royal family and a contemporary relative of King Josiah, prophesied and acted as a guide to the young King Josiah.

Even after God decreed judgment, the life of the Jews, who had forgotten the God of Yahweh, continued as usual in the streets of Jerusalem. The Jews believed that their Jewish religion would protect them; they felt that no one would ever destroy the Jerusalem chosen by God. With these thoughts, they worshipped the gods of the surrounding enemies and engaged in detestable practices. The worship practices of other gods attracted them more than the statutes of their God, Yahweh. We can see this in today's world as well. The nations that were washed by the blood of Jesus and upheld the teachings of the Bible are now filled with the teachings of the East, engaging in detestable acts, "calling evil good and good evil; who put darkness for light and light for darkness; who put bitter for sweet and sweet for bitter" (Isa 5:20)—God is warning, "Woe to them!" Like the people who lived in the streets of Jerusalem, unconcerned about God's judgment then, people are living in the world today, disregarding the coming of Jesus back and transgressing the statutes of the Bible. To judge this current era, where such people live, God has set a day called "The Day of the Lord."

Zephaniah warned the Jews, saying that God will "utterly consume everything from the face of the land," including the wicked, and every man in the land and beast; I will consume the birds of the heavens, the fish of the sea, and the stumbling blocks along with the wicked" (Zeph 1:2, 3). Furthermore, God has set the day to "cut off the remnant of Baal from this place, the name of the idolatrous priests with the pagan priests; those who worship the host of heaven on the housetops; those who worship and swear by the Lord, but who also swear by Milcom; and those who have turned back from following the Lord, and have not sought the Lord, nor inquired of Him" (Zeph 1:4, 5, 6). God said that the "princes, the king's children, the officials, those who wear foreign apparels, and all those who fill their masters' houses with violence and deceit, corruption, and bribery will all be burned to ashes." Zephaniah stated that the Jewish people were insulting God by saying carelessly in their hearts, "The Lord will not do good, nor will He do evil" (Zeph 1:12). Therefore, God has risen to execute judgment. The specific day God appointed is "that day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of devastation and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness" (Zeph 1:15). Because of this, "their houses and vineyards will be destroyed. Their blood shall be poured out like dust, and their flesh like refuse. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them on the day of the Lord's wrath. Still, the whole land shall be devoured by the fire of His jealousy" (Zeph 1:13-18), Zephaniah prophesied boldly. He said that Jerusalem, where God dwelt, "did not receive correction; she did not trust in the Lord; she did not draw near to her God" (Zeph 3:1). "The Lord in her midst is righteous" (Zeph 3:5), but the officials within Jerusalem are "roaring lions; her judges are evening wolves that leave not a bone till morning; her prophets are insolent, treacherous people; her priests have polluted the sanctuary, they have done violence to the law" (Zeph 3:3, 4). This is the miserable state of today's churches, which were redeemed by God and built by God as a model to the world. The state of today's world nations remains unchanged. God has also set "The Day of the Lord" to judge them. Concerning this, the Lord says, "Therefore wait for Me," says the Lord, "until the day I rise up for plunder; I determine to gather the nations to My furious anger and pour out on them all My fierce anger; all the earth shall be devoured with the fire of My jealousy" (Zeph 3:8). This was Zephaniah's warning before the destruction of Judea. No one will be able to escape when the day of God's wrath comes. The era of the kings of Judah came to a sad end after Josiah.

The "Day of the Lord" mentioned in Zeph 1:8 is equivalent to the "Lord's Day" in Revelation 1:10. This is seen in Revelation 1:10: "I was in the Spirit on the Lord's Day, and heard behind me a loud voice, as of a trumpet." In this Day of the Lord, as described in the Book of Zephaniah, "the kings of the earth, the great men, the rich men, the commanders, the mighty men, every slave and every free man, hid themselves in the caves and in the rocks of the mountains, and said to the mountains and rocks, 'Fall on us and hide us from the face of Him who sits on the throne and from the wrath of the Lamb! For the great day of His wrath has come, and who is able to stand?'" (Rev 6:15-17). Zephaniah wrote about the judgment for the people of Judah as if they were the events that would happen when Jesus comes to judge this current world.

Destruction came upon Judea. Similarly, the surrounding nations would also be destroyed because of their deeds, he said. The Philistines, who were always enemies of the Jews, like thorns, would be utterly consumed, he said. Likewise, Moab and Ammon, who mocked the Jews when they were in distress, would also be destroyed and consumed by fire like Sodom and Gomorrah, Zephaniah warned. Ethiopia, an African nation, would also be destroyed by the sword, he said. Nineveh, the capital of Assyria, the world power of that time, was destroyed and became a ruin (Zeph 2:14). We can understand God's judgment on the world nations in the Book of Revelation through the fulfillment of these prophecies. Just as the world nations of that time were judged, the judgment of the current world nations at the Second Coming of Jesus is certain.

The "Day of the Lord" announced by Zephaniah was fulfilled literally by the Babylonian Empire. Jerusalem was burned and became a ruin.

God still has hope for the people. God gives hope to those who repent and humble themselves. He says, "I will leave in your midst a meek and humble people, and they shall trust in the name of the Lord" (Zeph 3:12). This is a new beginning. The wicked will be destroyed. A small remnant that humbles itself and repents will be saved. God's purpose is not to destroy, but to save—to rebuild and restore. He said, "for then I will restore to the people a pure language that they all may call on the name of the Lord to serve Him with one accord" (Zeph 3:9). In the kingdom that is to come, unrighteousness will not be found, and everything will be holy and peaceful, he said.

This is the kingdom that Isaiah and Daniel spoke of. Jesus also prayed for this kingdom, saying, "Your kingdom come." The wicked will never be in it. The Book of Zephaniah is reflected throughout the New Testament. Jesus will come again and establish His reign. This should be our future. To partake in this Kingdom of God, we must trust in the Lord Jesus Christ and walk in His ways. Although this book conveys a strong warning, God's love is also evident and encompassing. God encouraged them by saying, "Sing, O daughter of Zion! Shout, O Israel! Be glad and rejoice with all your heart, O daughter of Jerusalem! The Lord has taken away your judgments; He has cast out your enemy. The King of Israel, the Lord, is in your midst; You shall see disaster no more" (Zeph 3:14, 15). Zephaniah concludes the book by saying, "The Lord your God in your midst" (Zeph 3:17).

When Jesus dwells among us in His coming Kingdom, there will be stillness and peace. 'His compassion and mercy are ours.' For this, we must humble ourselves and repent.

This book is relevant not only to the Jews of that time but also to us who are saved.

The modern history of the Israelites serves as a visible witness, substantiating the claims of this book. The history of the Jews confirms that if we also disregard the warnings, destruction is certain. "The Day of the Lord" is near. The 'Door of Mercy' is still open. If we rely on the world, like the Jews who lived carelessly in the streets of Jerusalem, destruction is certain. If we are faithful to God, we will be saved.

King Josiah, who heard and obeyed the word of Zephaniah, protected himself. The Babylonian king destroyed the disobedient Jews. This book stands as a witness to us Christians. 
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Amen.

செப்பனியா புஸ்தகத்தை அறிந்து கொள்ளுங்கள்
***********************  

இந்தப் புஸ்தகத்தை எழுதியது, "எஸ்கியாவின் குமாரனாகிய ஆமரியாவுக்குக் குமாரனான கெதலியா என்பவனுடைய மகனாகிய கூஷின் குமாரன் செப்பனியா" (செப் 1:1). (The word of the Lord that came to Zephaniah son of Cushi, the son of Gedaliah, the son of Amariah, the son of Hezekiak) தமிழில் "எஸ்கியா" என்று வருவது "எசேக்கியா" ராஜாவாகும். எழுதிய காலம், "ஆமோனின் புத்திரனாகிய யோசியா என்னும் யூதாராஜாவின் நாட்களில்" (செப் 1:1).

யூதாவை ஆண்ட கடைசி நல்லராஜா எசேக்கியா. இவனது கொள்ளு பேரன்கள் யோசியா, செப்பனியா. செப்பனியா ராஜபரம்பரையை சேர்ந்தவன். ஆதலால் எளிதாக அரண்மனைக்குள் பிரவேசிக்கும் உரிமை பெற்றிருந்தான். நான்காவது தலைமுறை வம்சவரலாறு சொல்லி வந்த ஒரே தீர்க்கத்தரிசியாக இருப்பதால் ஒரு முக்கியமான தீர்க்கத்தரிசி. செப்பனியா என்ற பெயருக்கு "தேவன் மறைக்கிறார்" என்று பொருள். யோசியா ராஜா யூதாவை ஆண்ட காலம் கி.மு 640 - 609. மனாசே காலத்தில் "தன் குமாரரை தீ மிதிக்கப்பண்ணி" (He sacrificed his own son in fire) (2 இரா.21:6) என்று வருவதால், மனாசேயிடமிருந்து செப்பனியாவை மறைத்து வைத்துப்பாதுகாத்தபடியால், இப்பெயர் இவனுக்கு வந்திருக்கலாம்.

எசேக்கியாவுக்கு பின் மனாசே ராஜாவாகி 55 வருடங்கள் மிகவும் துன்மார்க்கமாக வாழ்ந்து, "இஸ்ரவேலர் துரத்தின ஜாதிகளுடைய அருவருப்புகளைச் செய்து, விக்கிரக மேடைகளைத் திரும்பக் கட்டி, வானசேனைகளையெல்லாம் பணிந்து கொண்டு, கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் அந்நிய தேவர்களுக்குப் பலிபீடங்களைக் கட்டி, தன் குமாரர்களைத் தீயில்கொன்று, நாள்பார்த்து, அஞ்சனம்பார்த்து, குறிகேட்டு துன்மார்க்கமாக வாழ்ந்தான்". மக்களும் யெகொவா தேவனை மறந்து , 'அருவருப்பான பாலியல் வழிபாட்டுக்கு' (Fertility cult)சென்று விட்டார்கள் (2 இரா 21: 3 - 11). "கர்த்தரின் பார்வைக்குப் பொல்லாப்பானதைச் செய்யும்படியாக, மனாசே யூதாவைப் பாவஞ்செய்யப்பண்ணின அந்தப் பாவமும் தவிர, அவன் எருசலேமை நாலு மூலைவரைக்கும் இரத்தப்பழிகளால் நிரப்பத்தக்கதாய், குற்றமில்லாத இரத்தத்தையும் மிகுதியாகச் சிந்தினான்" (2 இரா 21:16). "கர்த்தர் இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு முன்பாக அழித்த ஜாதிகள் (எமோரியர்) செய்த பொல்லாப்பைப்பார்க்கிலும் அதிகமாய் செய்ய மனாசே அவர்களை ஏவிவிட்டான்" (2 இரா 21:9). எனவே தேவன், "பொல்லாப்பை நான் எருசலேமின்மேலும் யூதாவின்மேலும் வரப்பண்ணி, எருசலேமின்மேல் சமாரியாவின் மட்டநூலையும் ஆகாப் வீட்டின் தூக்குநூலையும் பிடிப்பேன், ஒருவன் ஒரு தாலத்தைத் துடைத்துப் பின்பு அதைக் கவிழ்த்துவைக்கிறதுபோல எருசலேமைத் துடைத்துவிடுவேன்" (2 இரா 21:12,13) என்றார். 

எருசலேமையும், யூதாவையும் அழிக்க தேவன் தீர்ப்பு சொல்லிவிட்டார். அதற்காக தேவன், "கர்த்தருடைய நாள்" (செப்.1:7) என்று ஒரு நாளை குறிப்பிட்டு விட்டார். 18 முறை, "கர்த்தருடைய நாள்" என்று இந்தப் புஸ்தகத்தில் வருகிறது.

மனாசே இறந்த பிறகு அவன் மகன் ஆமோன் 22 வயதில் ராஜாவானான். ஆமோன் துன்மார்க்கமாக நடந்தபடியால், "ஆமோனின் ஊழியக்காரர் அவனுக்கு விரோதமாய்க் கட்டுப்பாடுபண்ணி, ராஜாவை அவன் அரமனையிலே கொன்றுபோட்டார்கள்" (2 இரா. 21:23). மற்ற மக்கள் ஆமோனைக் கொன்றவர்களை வெட்டிக்கொன்றுபோட்டு ஆமோனின் எட்டு வயது மகன் யோசியாவை ராஜா ஆக்கினார்கள். இந்த துன்மார்க்கமான சூழ்நிலையில் எட்டு வயதே நிரம்பிய யோசியா நன்மை தீமையறியாத வயதில் இப்படிப்பட்டவர்களால் ராஜா ஆக்கப்பட்டான். யோசியா சிறியவனாக இருந்ததால் மனாசே காலத்து பிரபுக்களின் ஆதிக்கம்தான் இருந்தது. இக்காலத்தில் செப்பனியா தீர்க்கத்தரிசனம் சொல்வது அவன் உயிருக்கே ஆபத்து நிறைந்ததாய் இருந்தது.

மனாசே காலத்தில் ஏசாயா தீர்க்கத்தரிசி வாளால் அறுக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டான் (எபி.11:37) என்று கருதப்படுகிறது. அதன் பிறகு சுமார் 70 வருடங்கள் யூதாவில் தேவனுடைய தீர்க்கத்தரிசிகளின் குரல் இல்லை. இந்த அரசியல் சூழ்நிலையில் ராஜகுடும்பத்தில் பிறந்து, யோசியா ராஜாவின் உறவினரான (Contemporary)"செப்பனியா" தீர்க்கத்தரிசனம் சொல்லி சிறு பையன் யோசியாராஜாவை வழி நடத்துகிறவனாகக் காணப்பட்டான்.  

தேவன் தீர்ப்பு சொன்னபிறகும் எருசலேமின் தெருக்களில் யெகோவா தேவனை மறந்த யூதரின் வாழ்க்கை வழக்கம்போல நடந்துகொண்டிருந்தது.  யூதர்கள் அவர்களின் யூதமதம் அவர்களைப் பாதுகாக்கும்; தேவன் தெரிந்து கொண்ட எருசலேம் யாராலும் அழிக்கப்படுவதில்லை என்ற எண்ணங்களோடு அவர்கள் சுற்றியிருந்த எதிரிகளின் கடவுள்களை வழிபட்டு, அருவருப்பானகாரியங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். யெகோவா என்ற அவர்களது தேவனின் பிரமாணங்களைவிட மற்றதேவர்களிள் வழிபாட்டுமுறைகள் அவர்களைக் கவர்ந்தன. இன்றைய உலகிலும் நாம் இதைக் காணலாம். இயேசுவின் இரத்தத்தால் கழுவப்பட்டு வேதாகமத்தின் உபதேசத்தைக் கைக்கொண்ட நாடுகள் இப்பொழுது, கீழ்திசையாரின் போதகத்தால் நிறைந்து அருவருப்பான காரியங்களைச் செய்து, "தீமையை நன்மையென்றும், நன்மையைத் தீமையென்றும் சொல்லி, இருளை வெளிச்சமும், வெளிச்சத்தை இருளுமாகப் பாவித்து, கசப்பைத் தித்திப்பும், தித்திப்பைக் கசப்புமென்று சாதிக்கிறார்கள்." "அவர்களுக்கு ஐயோ!" (ஏசா 5:20) என்று தேவன் எச்சரித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அன்று தேவனது தீர்ப்பை பற்றி கவலைப்படாமல் எருசலேம் தெருக்களில் வாழ்ந்த மக்களைப்போல இயேசுவின் வருகையைக்குறித்த எண்ணமின்றி வேதபிரமாணங்களை மீறி மக்கள் உலகில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட மக்கள் வாழும் இக்காலத்தையும் நியாயம் தீர்க்க,"கர்த்தருடைய நாள்" என்று தேவன் நாள் குறித்திருக்கிறார்.

செப்பனியா யூதர்களைப்பார்த்து, "மிருக ஜீவன்கள், பறவைகள், மச்சங்கள், துன்மார்க்கர்கள், தேசத்திலுண்டான எல்லா மனுஷர்களையும் சங்காரம் பண்ணுவேன்" என்று தேவன் எச்சரிக்கிறார் என்றான் (செப்.1:2,3). மேலும் எருசலேமின் எல்லா குடிகளாகிய, "பாகாலைப் பணிகிறவர்கள், வான சேனையை பணிகிறவர்கள், 

கர்த்தரை விட்டுப் பின்வாங்குகிறவர்கள், கர்த்தரைத் தேடாமலும், அவரைக்குறித்து விசாரியாமலிருக்கிறவர்கள், இவ்விடத்திலிராதபடிக்குச் சங்காரம்பண்ணுவேன்" (செப் 1:4,5,6) என்று தேவன் நாள் குறித்து விட்டார். தேவன், "பிரபுக்கள், அதிகாரிகள், ராஜகுமாரர்கள், ஆடம்பரமாக அந்நியநாட்டு வஸ்திரம் உடுத்தியிருந்தவர்கள், கொடுமை, வஞ்சகம், ஊழல், லஞ்சம் இவைகளால் பொருளை சம்பாதித்து வீட்டை நிரப்பியிருந்தவர்கள் அனைவரும் சாம்பலாக எரிக்கப்படுவார்கள் என்றார்" -  என்றான். யூதமக்கள் தேவனை இழிவுபடுத்தி, நிர்விசாரமாக "கர்த்தர் நன்மை செய்வதும் இல்லை தீமைசெய்வதும் இல்லையென்று தங்கள் இருதயத்தில் சொல்லுகிறவர்கள்"(செப் 1:12) என்றான். எனவே தேவன் நியாயம் தீர்க்க எழும்பிவிட்டார். அதற்காக தேவன் குறிப்பிட்ட நாள், "உக்கிரத்தின் நாள்; அது இக்கட்டும் இடுக்கமுமான நாள்; அது அழிவும் பாழ்க்கடிப்புமான நாள்; அது இருளும் அந்தகாரமுமான நாள்; அது மப்பும் மந்தாரமுமான நாள்" (செப் 1:15) ஆகும். அதனால் "அவர்களின் வீடுகள், திராட்சை தோட்டங்கள் அழியும். இஸ்ரவேலர் இரத்தம் புழுதியைப்போல் சொரியும், சரீரம் எருவைப்போல தரையில் கிடக்கும். அவர்கள் வஞ்சனை செய்து சம்பாதித்த வெள்ளியும், பொன்னும் அவர்கள் தங்களைத் தப்புவித்துக்கொள்ள உதவாமல் அழிந்து சாம்பலாகும்"(செப்.1:13 -18) என்று செப்பனியா தைரியமாக தீர்க்கத்தரிசனம் சொன்னான். தேவன் தாபரித்திருந்த எருசலேம் நகரம், "தீர்கத்தரிசிகளின் கடிந்து கொள்ளுதலை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை, கர்த்தரை நம்பவில்லை, தன் தேவனிடத்திலும் சேரவில்லை"(செப். 3:1) என்றான். "எருசலேமில் இருக்கின்ற கர்த்தர் நீதியுள்ளவர்" (செப்.3:5), ஆனால் எருசலேமுக்குள்ளே இருக்கின்ற அதிகாரிகள், "கெர்ச்சிக்கிற சிங்கங்கள். நியாயாதிபதிகள் சாயங்காலத்தில் புறப்படுகிறதும் விடியற்காலமட்டும் ஒரு எலும்பையும் மீதியாக வைக்காததுமான ஓநாய்கள், தீர்க்கதரிசிகள் வீண்பெருமையும் வஞ்சகமுமுள்ளவர்கள், ஆசாரியர்கள் பரிசுத்த ஸ்தலத்தைப் பரிசுத்தக்குலைச்சலாக்கி, வேதத்துக்கு அநியாயஞ் செய்தவர்கள்" (செப் 3:3,4) என்றிருக்கிறது. தேவனால் மீட்கப்பட்டு தேவனால் உலகத்துக்கு மாதிரியாக கட்டப்பட்ட இன்றைய சபைகளின்  அவல நிலை இது தான். இன்றைய உலகநாடுகளின் நிலையும் இதுவே. தேவன் அவைகளையும் நியாயம் தீர்க்கும்,"கர்த்தருடைய நாள்" குறிக்கப்பட்டாயிற்று. அதைக்குறித்து, "நான் கொள்ளையாட எழும்பும் நாள்மட்டும் எனக்குக் காத்திருங்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். என் சினமாகிய உக்கிரகோபத்தையெல்லாம் அவர்கள்மேல் சொரியும்படி ஜாதிகளைச் சேர்க்கவும், ராஜ்யங்களைக் கூட்டவும் நான் தீர்மானம்பண்ணினேன். பூமியெல்லாம் என் எரிச்சலின் அக்கினியினாலே அழியும்" (செப் 3:8) என்றார். யூதேயாவின் அழிவுக்குமுன் செப்பனியாவின் எச்சரிப்பு இது. தேவனின் கோபாக்கினையின் நாள் வரும்போது ஒருவனும் தப்பமுடியாது. யூதா அரசர்களின் முடிவும் சோகமாய் யோசியாவுக்குப்பின் முடிந்தது.

செப்.1:8 - ல் கூறப்பட்டுள்ள, "கர்த்தருடைய நாள்" என்பது, வெளி.1:10 - ல் வருகிற "கர்த்தருடைய நாள்" என்பதற்கு இணையானது. "கர்த்தருடைய நாளில் ஆவிக்குள்ளானேன், அப்பொழுது எனக்குப் பின்னாலே எக்காளசத்தம்போன்ற பெரிதான ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டேன்" (வெளி 1:10) -ல் காணலாம். இந்த "கர்த்தருடைய நாளில்," பூமியின் ராஜாக்களும், பெரியோர்களும், ஐசுவரியவான்களும், சேனைத்தலைவர்களும், பலவான்களும், அடிமைகள் யாவரும், சுயாதீனர் யாவரும், பர்வதங்களின் குகைகளிலும் கன்மலைகளிலும் ஒளித்துக்கொண்டு, பர்வதங்களையும் கன்மலைகளையும் நோக்கி: நீங்கள் எங்கள்மேல் விழுந்து, சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கிறவருடைய முகத்திற்கும், ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய கோபத்திற்கும் எங்களை மறைத்துக்கொள்ளுங்கள், 

அவருடைய கோபாக்கினையின் "மகா நாள்" வந்துவிட்டது, யார் நிலைநிற்கக்கூடும்" என்று (வெளி 6:15 -17) செப்பனியா புஸ்தகம்போல கூறப்பட்டிருக்கிறது. நாம் வாழும் இக்கால உலகத்தை இயேசு நியாயம் தீர்க்கவரும்போது நடக்கும் நிகழ்வுகள்போல செப்பனியா யூத மக்களுக்கு நியாயத்தீர்ப்பைகுறித்து எழுதியுள்ளான்.

யூதேயாவுக்கு அழிவு வந்தது. அதுபோல அவர்களைச்சுற்றியுள்ள நாடுகளும் அவர்கள் செய்கைகளின் நிமித்தம் அழிக்கப்படுவார்கள் என்றான். பெலிஸ்தியர் முட்கள்போல எப்பொழுதும் யூதர்களின் எதிரி. அவர்கள் முற்றிலும் அழிக்கப்படுவார்கள் என்றான். அதுபோல, யூதர்கள் உபத்திரவப்படும்போது மோவாபும், அம்மோனும் யூதர்களை கேலிபேசினார்கள்.  அவர்களும் அழிக்கப்பட்டு சோதோம், கொமோரா போல அக்கினிக்கு இரையாவார்கள் என்று செப்பனியா எச்சரித்தான். ஆப்பிரிக்க தேசத்து நாடான எத்தியோப்பியாவும் பட்டயத்தால் வெட்டுண்டு அழிக்கப்படும் என்றான். அக்கால உலக வல்லரசாகிய அசீரியவின் தலைநகரம் அழிந்து மண்மேடானது(செப் 2:14). தேவன் வெளிப்படுத்தல் புஸ்தகத்தில் உலக நாடுகளை நியாயம்தீர்ப்பதை இந்த மேற்கண்ட தீர்க்கத்தரிசன நிறைவேறுதல்மூலம் அறியலாம். அக்கால உலக நாடுகள் நியாயம் தீர்க்கப்பட்டதுபோல, இயேசுவின் இரண்டாம் வருகையில் இக்கால உலகநாடுகளும் நியாயம் தீர்க்கப்படுவது நிச்சயம். 

செப்பனியா சொன்ன, "கர்த்தருடைய நாள்" எழுத்தின்படியே பாபிலோனிய பேரரசால் நிறைவேற்றப்பட்டது. எருசலேம் எரிக்கப்பட்டு மண்மேடானது.

தேவன் மக்களுக்கு இன்னும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார். மனந்திரும்பி, தன்னை தாழ்த்துகிறவர்களுக்கு தேவன் நம்பிக்கை கொடுக்கிறார். "உன் நடுவில் சிறுமையும் எளிமையுமான ஜனத்தை மீதியாக வைப்பேன். அவர்கள் கர்த்தருடைய நாமத்தின்மேல் நம்பிக்கையாயிருப்பார்கள்" (செப்.3:12) என்கிறான். ஒரு புதிய ஆரம்பம். துன்மார்க்கர் அழிவார்கள். தன்னை தாழ்த்தி மனந்திரும்பின  சிறு கூட்டம் இரட்சிக்கப்படும். தேவனது நோக்கம் அழிக்கஅல்ல, இரட்சிக்கவே - திரும்ப கட்டி எழுப்பவே. இனி அவர்கள் உதட்டின் வார்த்தைகள் சுத்தப்படுத்தப்பட்டு அவர்கள் ஒருமனமாக ஒன்றாக இருப்பார்கள் என்றான் (செப்.3:9). இனி வரக்கூடிய இராஜ்யத்தில் அநியாயம் காணப்படாமல் எல்லாம் பரிசுத்தமாகவும், சமாதானமாகவும் இருக்குமென்றான்.

இந்த அரசைத்தான் ஏசாயா, தானியேல் சொன்னார்கள். இயேசுவும் இந்த அரசைத்தான், "உம்முடைய இராஜ்ஜியம் வருவதாக" என்றார். இதில் துன்மார்க்கர் ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. செப்பனியாவின் புஸ்தகம் புதிய ஏற்பாடு முழுவதும் பிரதிபலிப்பதை காணலாம். இயேசு மறுபடியும் வந்து அவருடைய ஆட்சியை ஏற்படுத்துவார். இது நமது எதிர்காலமாக இருக்கவேண்டும். இந்த தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் நாம் பங்குவகிக்க கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின்மேல் நம்பிக்கை வைத்து அவர் வழியில் நடக்கவேண்டும். இந்த புஸ்தகத்தில் அதிகமாக எச்சரிப்பின் செய்தி காணப்பட்டாலும் தேவனது அன்பு ஆட்கொள்வதையும் காணலாம். 

"சீயோன் குமாரத்தியே, கெம்பீரித்துப்பாடு. இஸ்ரவேலரே, ஆர்ப்பரியுங்கள். எருசலேம் குமாரத்தியே, நீ முழு இருதயத்தோடும் மகிழ்ந்து களிகூரு. 

கர்த்தர் உன் ஆக்கினைகளை அகற்றி, உன் சத்துருக்களை விலக்கினார். இஸ்ரவேலின் ராஜாவாகிய கர்த்தர் உன் நடுவிலே இருக்கிறார். இனித் தீங்கைக் காணாதிருப்பாய்" (செப் 3:14,15) என்று தேவன் உற்சாகப்படுத்தினார். "உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உன் நடுவில் இருக்கிறார்" (செப் 3:17) என்று இப்புஸ்தகத்தை செப்பனியா முடிக்கின்றான். 

வரும் இயேசுவின் இராஜ்யத்தில் இயேசு நம் மத்தியில் வாசம் பண்ணும்போது அமைதியும், சமாதானமும் உண்டாயிருக்கும்.  "அவருடைய காருண்யமும்  இரக்கமும் நமக்கு உண்டு." அதற்கு நாம் நம்மை தாழ்த்தி, மனந்திரும்பவேண்டும்.

அந்தகாலத்து யூதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, இரட்சிக்கப்பட்ட நமக்கும் இப்புஸ்தகம் பொருந்தும்.

இஸ்ரவேலரின் இக்கால சரித்திரம் இப்புஸ்தகத்தின் நிரூபணமாக அமைந்து நம் கண்முன் சாட்சியாக நிற்கிறது. நாமும் எச்சரிப்பை அசட்டை செய்தால் அழிவது நிச்சயமென்று யூதர்களின் சரித்திரம் உறுதிப்படுத்துகிறது. "கர்த்தருடைய நாள்" சமீபமாக இருக்கிறது. இரக்கத்தின் வாசல் இன்னும் திறந்திருக்கிறது. எருசலேம் வீதிகளில் நிர்விசாரமாக வாழ்க்கையை நடத்திய யூதர்களைப்போல உலகத்தையே நம்பி இருந்தால், அழிவு நிச்சயம். தேவன் பேரில்  விசுவாசமாக இருந்தால் இரட்சிக்கப்படுவோம். 

செப்பனியாவின் வார்த்தையைக் கேட்டு கீழ்படிந்த "யோசியா" அரசன் தன்னைக் காத்துக்கொண்டான். கீழ்படியாத யூதர்களை பாபிலோன் அரசன் அழித்தான். இந்த புஸ்தகம் கிறிஸ்தவர்களான நமக்கு சாட்சியாக நிற்கிறது.
••••••••••••••••••••••••••••••
ஆமேன்.