"Our God is a consuming fire"
Nadab and Abihu were the first two of 4 sons born to Aaron and Elisheba. After Aaron, these two sons were the high priests. Aaron had 4 sons. They were Nadab, Abihu, Eleazar, and Ithamar (1 Chronicles 24:1).
And God said unto Moses, "Take Aaron and his sons with him, and the garments, the anointing oil, a bull as the sin offering, two rams, and a basket of unleavened bread; and gather all the congregation together at the door of the tabernacle of meeting.” (Lev. 8:2,3). God separated Aaron and his sons for priestly service and called them to the door of the Tabernacle to be anointed. There, Moses bathed them with water. And he put upon Aaron the underclothes, the girdle, the mantle, the ephod, and the strange girdle.
On top of that, he placed the breastplate and the Urim Thummim, put the garment on his head, and tied a golden crown. Then Moses took the anointing oil and sanctified the Tabernacle, the altar, and the laver. Then he poured the anointing oil on Aaron's head, consecrating him and setting him apart for priestly service.
Similarly, Aaron's sons were called and clothed them in priestly garments as God commanded.
Then the bull for the sin offering was brought, and after Aaron and his sons laid their hands on its head, and then that was killed. Like that, the ram for the burnt offering was brought, and after Aaron and his sons laid their hands on its head, then that was also killed, and its blood was sprinkled around the altar.
Then Aaron put the unleavened bread that was before the Lord. He took one unleavened cake, a cake of bread anointed with oil, and one wafer that was in the Lord's presence on the palms of his sons, and he waved them and offered them as a sweet aroma. Then “Moses took some of the anointing oil and some of the blood which was on the altar, and sprinkled it on Aaron, on his garments, on his sons, and on the garments of his sons with him; and he consecrated Aaron, his garments, his sons, and the garments of his sons with him.” (Lev. 8:30).
Thus, for 7 days, they should abide at the door of the tabernacle of meeting, day and night, and should be sanctified this way. Aaron and his sons were thus sanctified and set apart.
After these 7 days, on the 8th day, "the sin offering, the burnt offering, the peace offering, and the food offering must be offered. The blood of these sacrifices must be brought to Aaron by Aaron's sons. Aaron offered the breast and the right thigh as a wave offering.
Aaron came out from the place where these sacrifices were offered, and Moses and Aaron entered the Tabernacle and then came out and blessed the people of Israel. Then, the glory of the Lord was seen by all the people. And "fire came out from before the Lord and consumed the burnt offering and the fat on the altar. When all the people saw it, they shouted and fell on their faces." (Lev. 9:24). Seeing the manifestation of God's power, the people fell down and worshipped. Fire descended upon the altar. This is how the first assembly and worship took place in the wilderness. God approved the worship and sent fire on the altar to burn the burnt offering and the fat.
The next chapter begins thus: "Then Nadab and Abihu, the sons of Aaron, each took his censer and put fire in it, put incense on it, and offered profane fire before the Lord, which He had not commanded them. So fire went out from the Lord and devoured them, and they died before the Lord. (Lev. 10:1, 2)
The fire that came down to approve the sacrifices now came down again as the fire of judgment. Nadab and Abihu were consumed (burned) by fire on the altar. The sons of Moses' uncle, Mishael, and Elzaphan, carried their bodies outside the camp.
Why did the fire that came down to approve the sacrifice on the altar come down again as the fire of judgment? God had given the command, You shall not offer strange incense on it, or a burnt offering, or a grain offering; nor shall you pour a drink offering on it.” (Exodus 30:9). In the preceding verses, fire descends on the altar, and sacrifices lit up. So Nadab and Abihu must have taken fire from the altar for their censers. But they brought the fire which the Lord did not command as a matter of course. So the scriptures say, "Nadab and Abihu died when they offered profane fire before the Lord." (Num. 26:61).
Our God is a consuming fire.
If we look at why they were killed on the altar, "they did not worship God according to the way God commanded them to worship."
How are our prayers and Church worship? Is it so casual, and has the world invaded our worship? Is our music acceptable to God, or the music of the world? Are our church decorations, church services, and clothes worn by the people who participate in worship acceptable holy decorations to God? Nadab and Abiu were anointed by Moses and separated from Aaron's family for this sanctified priestly ministry (Leviticus 8:30). All of us who are saved in the New Testament are "A chosen generation, a royal priesthood, a holy nation, His own special people, that you may proclaim the praises of Him who called you out of darkness into His marvelous light;" (1 Peter 2:9). So how much more should we guard holiness.
The deaths of Nadab and Abihu, slain at the altar of the Tabernacle, continue to warn us to worship God according to the commandments our God gave to us.
நாதாபும், அபியூவும் ஆரோனுக்கும் எலிசபாளுக்கும் பிறந்த 4 மகன்களில் முதல் இருவர். ஆரோனுக்குப் பிறகு இவர்கள்- பிரதான ஆசாரியர்கள். ஆரோனுக்கு 4 குமாரர்கள். அவர்கள் நாதாப், அபியூ, எலெயாசர், இத்தாமார் (1நாளா.24:1).
தேவன் மோசேயை நோக்கி, "நீ ஆரோனையும் அவன் குமாரரையும் வரவழைத்து, வஸ்திரங்களையும் அபிஷேகதைலத்தையும், பாவநிவாரணபலிக்கு ஒரு காளையையும், இரண்டு ஆட்டுக்கடாக்களையும், ஒரு கூடையில் புளிப்பில்லா அப்பங்களையும் கொண்டு வந்து,
சபையையெல்லாம் ஆசரிப்புக்கூடார வாசலுக்கு முன்பாகக் கூடிவரச்செய் என்றார். (லேவி. 8:2,3) தேவன் ஆரோனையும் அவன் குமாரர்களையும் ஆசாரிய ஊழியத்துக்கு பிரித்தெடுத்து அபிஷேகம் பண்ணும்படி ஆசரிப்பு கூடார வாசலுக்கு வரவழைத்தார். அங்கே அவர்களை மோசே தண்ணீரினால் ஸ்நானம் பண்ணுவித்தான். ஆரோனுக்கு உள்ளங்கியைப் போட்டு, இடைக்கச்சைக் கட்டி, மேலங்கி, ஏபோத்து, விசித்திர கச்சையை கட்டினான்.
அதற்கு மேல் மார்ப்பதக்கத்தையும், ஊரீம் தும்மீம் என்பவைகளை வைத்து, பாகையை தலையின்மேல் வைத்து, பொற்கிரீடத்தைக் கட்டினான். பிறகு மோசே அபிஷேக தைலத்தை எடுத்து, வாசஸ்தலத்தையும், பலிபீடத்தையும், தொட்டியையும் பரிசுத்தப் படுத்தினான். பிறகு அபிஷேகத்தைலத்தை ஆரோனுடைய தலையில் ஊற்றி அவனை பரிசுத்தப்படுத்தி ஆசாரிய ஊழியத்துக்குப் பிரித்தெடுத்தான்.
அது போல, தேவன் கட்டளையிட்டப்படி ஆரோனின் மகன்களை வரவழைத்து அவர்களுக்கும் ஆசாரியஊழிய ஆடைகளைத் தரிப்பித்தான்.
பிறகு பாவ நிவாரணப்பலிக்கான காளை கொண்டு வரப்பட்டு, அதின் தலைமேல் ஆரோனும் மகன்களும் கைகளை வைத்தபின்னர் அது கொல்லப்பட்டது. அதுபோல சர்வாங்கதகன பலிக்கான ஆட்டுக்கடா கொண்டுவரப்பட்டு, அதன் தலைமேல் ஆரோனும் அவன் மகன்களும் கைகளை வைத்தப்பின்னர், அதுவும் கொல்லப்பட்டு அதன் இரத்தமும் பலிபீடத்தைச் சுற்றி தெளிக்கப்பட்டது.
பிறகு பிரதிஷ்டையின் ஆட்டுக்கடா கொண்டுவரப்பட்டு, அது கொலை செய்யப்பட்டு, அதின் இரத்தம் மோசேயினால் ஆரோன் அவன் மகன்கள் வலது காதின் மடல், வலது கை, கால் பெருவிரல்களில், பூசப்பட்டது.
பிறகு கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வைத்திருந்த புளிப்பில்லா அதிரசம், எண்ணையிடப்பட்ட அதிரசம், அடை ஆகியவைகளை ஆரோன் அவன் மகன்களின் உள்ளங்கையில் வைத்து, அசைவாட்டி அவைகளை சுகந்த வாசனையாகப் பலியிட்டான். பிறகு,"மோசே அபிஷேகதைலத்திலும், பலிபீடத்தின்மேலிருந்த இரத்தத்திலும் கொஞ்சம் எடுத்து, ஆரோன்மேலும் அவன் வஸ்திரங்கள்மேலும் தெளித்து, ஆரோனையும் அவன் வஸ்திரங்களையும், அவன் குமாரரையும், அவன் குமாரரின் வஸ்திரங்களையும் பரிசுத்தப்படுத்தினான்.” (லேவி. 8:30).
இவ்வாறு 7 நாட்கள் கூடார வாசலில் இருந்து பரிசுத்தப்படுத்தபட வேண்டும். ஆரோனும் அவன் மகன்களும் இவ்வாறு பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்டு பிரித்தெடுக்கப்பட்டார்கள்.
இந்த 7 நாட்களுக்குப் பிறகு, 8 ம் நாளில் " பாவநிவாரண பலி, சர்வாங்க தகனபலி, சமாதான பலி,போஜனபலி இடவேண்டும். இந்தப் பலிகளின் இரத்தத்தை ஆரோனின் மகன்கள் ஆரோனிடம் கொண்டு வரவேண்டும். மார்கண்டங்களையும் வலது முன்னம் தொடையையும் ஆரோன் அசைவாட்டும் பலியாக அசைவாட்டினான்.
இந்தப் பலிகளை செலுத்தினயிடத்திலிருந்து ஆரோன் இறங்கி, மோசேயும் ஆரோனும் ஆசரிப்பு கூடாரத்தினுள் பிரவேசித்து, பின்பு வெளியே வந்து, இஸ்ரவேல் மக்களை ஆசீர்வதித்தார்கள். அப்பொழுது கர்த்தருடைய மகிமை சகல ஜனங்களுக்கும் காணப்பட்டது. அன்றியும் "கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து அக்கினி புறப்பட்டு, பலிபீடத்தின்மேல் இருந்த சர்வாங்க தகனபலியையும் கொழுப்பையும் எரித்துவிட்டது, ஜனங்களெல்லாரும் அதைக் கண்டபோது ஆரவாரித்து முகங்குப்புற விழுந்தார்கள்"(லேவி. 9:24). தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டைக் கண்ட மக்கள் விழுந்து வணங்கினார்கள். பலிபீடத்தின்மேல் அக்கினி இறங்கியது. முதல்முதல் வனாந்திரத்தில் சபை கூடுதல், ஆராதனை இவ்வாறு நடந்தது. தேவன் அந்த ஆராதனையை அங்கீகரித்து, அக்கினியை பலிபீடத்தில் அனுப்பி தகன பலியையும், கொழுப்பையும் எரித்து அங்கீகரித்தார்.
அடுத்த அதிகாரம் இவ்வாறு ஆரம்பிக்கிறது." பின்பு ஆரோனின் குமாரராகிய நாதாபும், அபியூவும் தன்தன் தூபகலசத்தை எடுத்து, அவைகளில் அக்கினியையும் அதின்மேல் தூபவர்க்கத்தையும் போட்டு, கர்த்தர் தங்களுக்குக் கட்டளையிடாத அந்நிய அக்கினியை அவருடைய சந்நிதியில் கொண்டு வந்தார்கள். அப்பொழுது அக்கினி கர்த்தருடைய சந்நிதியிலிருந்து புறப்பட்டு, அவர்களைப் பட்சித்தது, அவர்கள் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் செத்தார்கள். (லேவி. 10:1, 2)
பலிகளை அங்கீகரிக்க இறங்கிய அக்கினி, இப்பொழுது நியாயதீர்ப்பு கொடுக்கும் அக்கினியாக மீண்டும் இறங்கியது. நாதாபும்,அபியூவும் பலிபீடத்தண்டையில் அக்கினியால் பட்சிக்கப்பட்டு (எரிக்கப்பட்டு) மாண்டார்கள். அவர்கள் சரீரங்களை மோசேயின் சிறிய தகப்பன் மகன்கள் மீசவேல், எல்பான் இருவரும் பாளயத்துக்குப் புறம்பே கொண்டு போனார்கள்.
பலிபீடத்தில் பலியை அங்கீகரிப்பதற்கு இறங்கிய அக்கினி, நியாயத்தீர்க்கும் அக்கினியாக ஏன் மீண்டும் இறங்கியது. தேவன் "அதின்மேல்(பலிபீடம்)அந்நிய தூபத்தையாகிலும், தகனபலியையாகிலும், போஜனபலியையாகிலும் படைக்கவேண்டாம். அதின் மேல் பானபலியை ஊற்றவும் வேண்டாம்(யாத். 30:9)" என்ற கட்டளையை கொடுத்திருந்தார். முந்தின வசனங்களில் அக்கினி பலிபீடத்தில் இறங்கி, பலியைக் கொளுத்தி விட்டது. எனவே நாதாபும், அபியூவும் பலிபீடத்திலிருந்து அக்கினி தங்கள் தூபகலசத்துக்கு எடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் கர்த்தர் கட்டளையிடாத அக்கினியை ஒரு நிர்விசாரமாகக் கொண்டுவந்து விட்டார்கள். எனவே வேதம் சொல்லுகிறது," நாதாபும் அபியூவும் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் அந்நிய அக்கினியைக் கொண்டுவந்தபோது, செத்துப்போனார்கள்"(எண். 26:61).
நமது தேவன் பட்சிக்கிற அக்கினி.
ஏன் இவர்கள் பலிபீடத்தண்டையில் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று ஆராய்ந்தால் "அவர்கள் தேவன் சொல்லிய முறைமையின்படி தேவனை ஆராதிக்கவில்லை".
நமது ஆராதனைகள், ஆலய வழிபாடுகள் எவ்வாறு இருக்கிறது. நிர்விசாரமாக, உலகம் நமது ஆராதனைக்குள் புகுந்து விட்டதா? நமது இசை தேவனுக்கு ஏற்கும் இசைகளா, அல்லது உலகத்திலுள்ள இசைகளா? நமது ஆலய அலங்கரிப்புகள், ஆலய வழிபாடுகள், ஆராதனையில் பங்குபெறும் நமது உடைகள், எல்லாம் தேவன் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்க பரிசுத்த அலங்காரங்களாக இருக்கிறதா? நாதாபும் அபியூவும் மோசேயினால் அபிஷேகதைலம் தெளிக்கப்பட்டு இந்த கனமான ஆசாரிய ஊழியத்துக்குப் ஆரோன் குடும்பத்திலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்டார்கள். (லேவி.8:30). புதிய ஏற்பாட்டில் ரட்சிக்கப்பட்ட நாம் அனைவரும் "அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளியினிடத்திற்கு வரவழைத்தவருடைய புண்ணியங்களை ஆறிவிக்கும்படிக்குத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததியாயும், 'ராஜரீகமான அசாரிய'க்கூட்டமாயும், பரிசுத்த ஜாதியாயும், அவருக்குச் சொந்தமான ஐனமாயும் இருக்கிறீர்கள்." (1 பேதுரு 2:9) எனவே நாம் இன்னும் எத்தனை அதிகமாக நாம் பரிசுத்தத்தை காக்கவேண்டும்.
ஆசரிப்பு கூடாரத்தின் பலிபீடத்தண்டையில் கொல்லப்பட்ட நாதாபு, அபியூவின் மரணங்கள் நம் தேவன் நமக்கு கொடுத்த பிரமாணத்தின் படி தேவனை ஆராதிக்க வேண்டும் என்று எச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
******************************
Comments
Post a Comment